poezja

Ewa Willaume-Pielka

Wigilia Wigilii聽
nad grobem Matki

Z op艂atkiem przychodz臋 dzisiaj,
bo jutro dotrze膰 nie zdo艂am,
jutro w wspomnieniach przywo艂am
twarz Twoj膮 i mego misia.

Nie wiem, jak to si臋 sta艂o,
偶e z miasta ruin go nios艂am
i cho膰 dzi艣 jestem doros艂a
wci膮偶 mi dzieci艅stwa za ma艂o.

Brakuje Twego kochania
i czu艂ych dotkni臋膰 przed noc膮,
– prosz臋, powiedz mi po co
takie s膮 przykre rozstania?

Wierz臋, 偶e spotkam Ci臋 jeszcze
ubran膮 w b艂臋kit i w tiule
a wtedy si臋 wreszcie przytul臋
by 艂zy przesta艂y by膰 deszczem.