poezja

Ewa Willaume-Pielka

Zwolnij – prosz臋…
tak nie musisz gna膰 przez 偶ycie
masz przecie偶 dom, a w nim nale偶ycie
wszystko przez ciebie zbudowane zosta艂o.
Zwolnij! – bo si臋 oka偶e, 偶e zdrowia za ma艂o
aby pow臋drowa膰 na koniec lasu
i nie zwa偶aj膮c na up艂yw czasu
usi膮艣膰 samotnie w 艣wi膮tyni dumania
Zwolnij – i tak zd膮偶ysz bez poganiania
zrobi膰, czego jeszcze nie zrobi艂e艣.
Niezale偶nie od tego
czy聽 jeste艣, czy by艂e艣
na horyzoncie zawsze spotkasz
jakie艣 b臋dzie.

Lecz czy dobro膰
mo偶na spotka膰 wsz臋dzie?