poezja

Ewa Willaume-Pielka

Zwolnij – prosz─Ö…
tak nie musisz gna─ç przez ┼╝ycie
masz przecie┼╝ dom, a w nim nale┼╝ycie
wszystko przez ciebie zbudowane zostało.
Zwolnij! – bo si─Ö oka┼╝e, ┼╝e zdrowia za ma┼éo
aby pow─Ödrowa─ç na koniec lasu
i nie zwa┼╝aj─ůc na up┼éyw czasu
usi─ů┼Ť─ç samotnie w ┼Ťwi─ůtyni dumania
Zwolnij – i tak zd─ů┼╝ysz bez poganiania
zrobi─ç, czego jeszcze nie zrobi┼ée┼Ť.
Niezale┼╝nie od tego
czy┬á jeste┼Ť, czy by┼ée┼Ť
na horyzoncie zawsze spotkasz
jakie┼Ť b─Ödzie.

Lecz czy dobro─ç
mo┼╝na spotka─ç wsz─Ödzie?