wspomnienia

Irena Fabia艅ska
nestorka zawodu piel臋gniarskiego, porucznik, nauczyciel.

Urodzi艂a si臋 16 grudnia 1916 r. z Fryderyka D膮browskiego i Heleny z聽 Jezierskich. Umar艂a 18 stycznia 2002 r. w Katowicach, a Jej d艂ugie 偶ycie i zawodowa dzia艂alno艣膰 nierozerwalnie zwi膮zane by艂y z Cz艂owiekiem.聽 W scenerii podwawelskiego grodu uzyska艂a w 1935 r. matur臋 w Gimnazjum Humanistycznym聽 i podj臋艂a wy偶sze studia na Wydz. Prawa UJ.聽 Po dw贸ch latach przenios艂a si臋 do Uniwersyteckiej Szko艂y Piel臋gniarek i Higienistek tam偶e, ale wojna zabra艂a Jej mo偶liwo艣膰 uzyskania dyplomu. Posiadana wiedza i umiej臋tno艣ci pozwoli艂y jednak na podj臋cie pracy w charakterze prze艂o偶onej 鈥瀊loku operacyjnego鈥 i prze艂o偶onej krakowskiego聽 鈥濪omu Zdrowia鈥. Jednocze艣nie rozpocz臋艂a dzia艂ania konspiracyjne przeciw okupantowi.

W styczniu 1940 r. wysz艂a za m膮偶 za Bogus艂awa Fabia艅skiego 鈥 asystenta oddz. chirurgicznego szpitala. 艣w. 艁azarza, kt贸ry r贸wnie偶 dzia艂a艂 w konspiracji. W lutym1943 r. wst膮pi艂a do Armii Krajowej i przyj臋艂a pseudonim 鈥濱rena鈥. W tym czasie m膮偶聽 zosta艂 skierowany do oddzia艂u partyzanckiego w Gorcach na Podhalu. Zosta艂a wi臋c 艂膮czniczk膮. Do艣膰 szybko, bo w lutym 1944 r grozi艂o jej aresztowanie. Lecz dzi臋ki pomocy, w tym tak偶e prof. dra Stanis艂awa Szyszko i dra Jana Sp艂awi艅skiego, dotar艂a do oddzia艂u 鈥濻zczawa鈥 I Pu艂ku Strzelc贸w Podhala艅skich, dowodzonego przez mjra Adama聽 Stobraw臋. Na Podhalu prowadzi艂a tajne kursy udzielania pierwszej pomocy przed lekarskiej w艣r贸d mieszka艅c贸w, a tak偶e opiekowa艂a si臋 chorymi i rannymi, ukrywanymi w domach zaprzyja藕nionych g贸rali. Organizowa艂a zbi贸rki lek贸w oraz materia艂贸w opatrunkowych i by艂a odpowiedzialna za ich transportowanie z Krakowa do Zakopanego.

Po ofensywie styczniowej 1945 r. wr贸ci艂a do Krakowa i podj臋艂a nauk臋 w reaktywowanej szkole. W lutym 1946 r. uzyska艂a dyplom i rozpocz臋艂a聽 prac臋, jako szkolna instruktorka. Poniewa偶 w1948 r. m膮偶 zosta艂 s艂u偶bowo przeniesiony聽 na 艢l膮sk podj臋艂a si臋 w Katowicach organizowania szkolnictwa piel臋gniarskiego i w pa藕dzierniku tego samego roku obj臋艂a stanowisko kierownika szkolenia teoretycznego w Pa艅stwowej Szkole Piel臋gniarek i Po艂o偶nych w Siemianowicach. Na polecenie Ministerstwa Zdrowia w latach 1950-1952 organizowa艂a kursy piel臋gniarstwa dzieci臋cego w Bytomiu, poczym –聽聽 w 1954 r. zosta艂a Starszym Inspektorem Piel臋gniarstwa w Woj. Wydz. Zdrowia, b臋d膮c jednocze艣nie zast臋pc膮 naczelnej piel臋gniarki z Zespolonym Szpitalu Wojew贸dzkim w Katowicach
W 1955 r. rozpoczyna dzia艂alno艣膰 w og贸lnokrajowej grupie inicjuj膮cej utworzenie Polskiego Towarzystwa Piel臋gniarskiego, kt贸rego aktywnym cz艂onkiem by艂a do 艣mierci. Mi臋dzy innymi w pierwszej kadencji pe艂ni艂a funkcj臋 wiceprzewodnicz膮cej Zarz膮du G艂贸wnego, a od listopada 1956 do marca 1966 by艂a przewodnicz膮c膮 Zarz. Woj. PTP w Katowicach. Uczestniczy艂a te偶 w przygotowaniach do przyj臋cia聽 PTP w struktury Mi臋dzynarodowej Rady Piel臋gniarek. Dzia艂a艂a r贸wnie偶聽 w Zarz膮dzie G艂贸wnym Zwi膮zk贸w Zawodowych, jako przedstawicielka 艣rodowiska piel臋gniarskiego.

W 1977 r. owdowia艂a. Rok p贸藕niej przesz艂a na emerytur臋. Ale nadal aktywnie pracowa艂a w Zarz膮dzie Oddzia艂u PTP w Katowicach, a od 1991 r tak偶e w Komisji Socjalnej 艢wiatowego Zwi膮zku 呕o艂nierzy Armii Krajowej. Za zas艂ugi w pracy zosta艂a uhonorowana wieloma presti偶owymi tytu艂ami i odznaczeniami w tym聽 w1993r Medalem 鈥濬. Nightingale鈥 鈥 b臋d膮cym najwy偶szym odznaczeniem przyznawanym piel臋gniarkom przez MCK聽 za szczeg贸lne osi膮gni臋cia w czasie wojny i pokoju.. Kr贸tko przed 艣mierci膮 otrzyma艂a akt nominacji na porucznika. Gdy zdrowie ju偶 nie pozwala艂o na pe艂n膮 aktywno艣膰 zawsze ch臋tnie s艂u偶y艂a pomoc膮 i rad膮 i zawsze znajdowa艂a si臋 w kr臋gu zainteresowania przedstawicielek zawodu. Ostatnie p贸艂 roku by艂a przykuta do l贸偶ka, ale w pe艂ni sprawna intelektualnie. Nie by艂a sama w swoim mieszkaniu. Zar贸wno Jej krewna, jak by艂e uczennice, wsp贸艂pracownice i nast臋pczynie po fachu, do ostatniej chwil by艂y przy Niej. Umar艂a wczesnym rankiem, w szpitalu, 18 stycznia 2002 r. Pochowana zosta艂a 25 stycznia. w grobie rodzinnym na Cmentarzu Rakowieckim w Krakowie. W艣r贸d 艣wiadk贸w smutnej ceremonii by艂a tak偶e liczna delegacja katowickiego Zarz膮du Wojew贸dzkiego PTP a w艣r贸d nich tak偶e i ja.

Przykro gdy tacy ludzie聽 odchodz膮. Pozostaje po nich nie tylko 偶al, ale ogromne poczucie pustki, kt贸rej nie da si臋 zape艂ni膰. Cz臋sto staje si臋 to nawet niemo偶liwe.

Cze艣膰 Jej pami臋ci

Ewa Willaume-Pielka

Materia艂y 藕r贸d艂owe:
鈥 dokumentacja Komisji Historycznej Woj. Zarz膮du Oddz. PTP w Katowicach