szlachta

Rycerstwo bierze sw贸j pocz膮tek w XI wieku, kiedy zas艂u偶onych wojownik贸w w Europie Zachodniej zacz臋to wynagradza膰 ziemi膮, ko艅czy si臋 wraz z ko艅cem 艣redniowiecza, w XV wieku. Do czas贸w Boles艂awa Chrobrego wojownicy otrzymywali konie, bro艅 i 偶o艂d. Dwa wieki p贸藕niej w miejsce wojownik贸w podstaw膮 byli rycerze wystawiaj膮cy „kopi臋” – oddzia艂 z niezb臋dnym wyposa偶eniem. Podstaw膮 utrzymania „kopii” by艂y nadane ziemie.

Podstawow膮 r贸偶nic膮 pomi臋dzy wojownikiem a rycerzem by艂a inna umys艂owo艣膰. Cho膰 wojownik贸w od rycerzy nie r贸偶ni艂a umiej臋tno艣膰 walki, o tyle zmianie uleg艂 cel walki. Dla rycerzy, zgodnie z ich etosem, wa偶ne by艂y zasady: ochrona swego pana, ochrona religii, szczodro艣膰, honor i ch臋膰 zas艂u偶enia sobie na wzgledy damy serca. Stan rycerski by艂 silnie i nierozerwalnie zwi膮zany z religi膮 chrze艣cija艅sk膮. Dlatego na przyk艂ad w Polsce na Pomorzu o rycerstwie mo偶na m贸wi膰 dopiero od wieku XII, gdy偶 wcze艣niej panowa艂o tam poga艅stwo. Kolebk膮 rycerstwa by艂a Francja, p贸藕niej rycerstwo jako stan wyodr臋bnia si臋 w Niemczech i pozosta艂ych krajach nale偶膮cych do kultury 艂aci艅skiej.