polska

Emigracja z ziem polskich zacz臋艂a si臋 w latach 60. XIX w.

„Ojcem osadnictwa polskiego” w Brazylii jest S. Wo艣-Saporski, kt贸ry w 1869 wraz z 16 rodzinami z G贸rnego 艢l膮ska osiedli艂 si臋 w Paranie. „Gor膮czka emigracyjna” do Brazylii nast膮pi艂a w latach 1890-1891 i 1910, obejmuj膮c w sumie 115 tys. os贸b, kt贸re osiad艂y w stanach: Paran谩, Santa Catarina, Rio Grande do Sul.

W latach 1919-1939 przyby艂o tu dalszych 40 tys. emigrant贸w, kt贸rzy jak poprzednicy osiedli g艂贸wnie na roli.

W latach 1920-1939 ukazywa艂o si臋 ok. 30 pism, spo艣r贸d kt贸rych najwa偶niejsze to:

  • Gazeta Polska w Brazylii (1892-1937),
  • Polak w Brazylii (1904, K. Warcha艂owski),
  • Lud (od 1937).

Pierwsze towarzystwa utworzono w 1890: Towarzystwo Polskie im. Tadeusza Ko艣ciuszki oraz Zgoda.
P贸藕niejsze to m.in.: Towarzystwo Polskie w Sao Paulo, 艂膮cz膮ce istniej膮cy wcze艣niej (1922) Centralny Zwi膮zek Polak贸w i Uniao Juventus.

W 1937 by艂o 179 szk贸艂.

W tym偶e roku rozw贸j 偶ycia narodowego zahamowa艂a polityka ograniczaj膮ca nieportugalskoj臋zyczn膮 dzia艂alno艣膰 kulturaln膮 i edukacyjn膮. W latach II wojny 艣wiatowej i po jej zako艅czeniu przyby艂a do Brazylii grupa ok. 9 tys. uchod藕c贸w (m.in. J. Tuwim).

Dzisiejsza Polonia szacowana jest na ok. 400-450 tys., szacunki maksymalne podaj膮 do 800 tys. os贸b.

藕r贸d艂o: Wielka Internetowa Encyklopedia Multimedialna