S艂owo herb przej臋te zosta艂o z j臋zyka czeskiego gdzie pierwotne jego brzmienie erb mia艂o podw贸jne znaczenie – „dziedzictwo” lub „uzbrojenie”. Do j臋zyka czeskiego natomiast zosta艂o przej臋te z j臋zyka niemieckiego, gdzie pierwotne jego brzmienie Erbe oznacza „dziedzictwo”. Nieco inny jest 藕r贸d艂os艂贸w herbu w j臋zykach Europy Zachodniej. Tam o identyfikacyjnej funkcji herbu i jego genezie 艣wiadczy nazwa zwi膮zana z uzbrojeniem: arma, arms (coat ofarms), armoires, Wappen (co dawniej w j臋zyku niemieckim mia艂o to samo znaczenie co Waffen).

Z du偶膮 doz膮 prawdopodobie艅stwa mo偶na stwierdzi膰, 偶e sam herb wywodzi si臋 ze znak贸w w艂asno艣ciowych i bojowych. W heraldyce istniej膮 dwie zasadnicze hipotezy dotycz膮ce pochodzenia herbu.

Pierwsza, starsza, sk艂ania si臋 do zdania, i偶 herby pochodz膮 od znak贸w w艂asno艣ciowych i poprzez takowe przesz艂y na znaki bojowe. Druga, nowsza, wywodzi herby od znak贸w wojskowych lub inaczej m贸wi膮c – od znak贸w bojowo-rozpoznawczych, nie wyklucza jednak udzia艂u znak贸w w艂asno艣ciowych w rozwoju herbu.

Za teori膮 o wojskowym pochodzeniu herbu przemawia fakt zmian, jakie zasz艂y na polach walki w XII wieku wraz z pojawieniem si臋 ci臋偶kiej jazdy. Rycerze zakuci w zbroj臋, z g艂ow膮 okryt膮 he艂mem, z przy艂bic膮 szczelnie zakrywaj膮c膮 twarz – stawali si臋 bli藕niaczo do siebie podobni. Utrudnia艂o to w znacznym stopniu rozpoznawanie pojedynczych rycerzy, a nawet ca艂ych oddzia艂贸w. Sytuacja taka wymusi艂a umieszczanie znak贸w identyfikuj膮cych, pocz膮tkowo noszonych na 偶erdziach przed oddzia艂em, potem przeniesionych na proporce i chor膮gwie. W wyniku ewolucji rynsztunku bojowego znaki z chor膮gwi i proporc贸w umieszczano r贸wnie偶 na tarczach i he艂mach. Dalszy rozw贸j uzbrojenia, a zw艂aszcza zastosowanie du偶ych rozmiar贸w tarcz, sprawi艂, 偶e uznano je za najdogodniejsze miejsce do umieszczania na艅 gode艂.

Nie jest mo偶liwe podanie dok艂adnej daty powstania herbu. Proces ten odbywa艂 si臋 stopniowo i – jak ju偶 wy偶ej wspomnia艂em – z du偶膮 doz膮 prawdopodobie艅stwa mo偶na przypuszcza膰, 偶e wi臋kszo艣膰 znak贸w bojowo-rozpoznawczych da艂a pocz膮tek rysunkom herb贸w.

Pami臋ta膰 jednak nale偶y, 偶e w ka偶dym ze 艣redniowiecznych kraj贸w stan rycerski rozwija艂 si臋 inaczej. R贸偶ne warunki ekonomiczne, kulturowe, a tak偶e spo艂eczne wp艂yn臋艂y odmiennie na powstanie, a nast臋pnie ewolucj臋 r贸wnie偶 tej dziedziny kultury rycerskiej, jak膮 jest heraldyka.

Pierwsze znaki cechowa艂a pe艂na dowolno艣膰 i naiwno艣膰 rysunku, nie uj臋tego jeszcze w 偶adne regu艂y i prawid艂a. Prze艂omowy okres dla powstania herbu to okres wojen krzy偶owych (XII w.), kt贸re spowodowa艂y zetkni臋cie si臋 rycerstwa europejskiego z wojownikami 艣wiata Orientu. Mia艂o to ogromny wp艂yw na wygl膮d gode艂. Z kolei wp艂yw na wykszta艂cenie si臋 regu艂 i 艣ci艣le okre艣lonych zasad heraldycznych mia艂y turnieje rycerskie. Organizacja turniej贸w rycerskich, tak bardzo popularna w krajach Europy Zachodniej, w Polsce, pomimo kilku pr贸b przeprowadzonych przez W艂adys艂awa Jagie艂艂臋, nie przyj臋艂a si臋. I w tym mi臋dzy innymi nale偶y upatrywa膰 przyczyn tak diametralnych r贸偶nic w heraldyce zachodniej w stosunku do heraldyki polskiej.

W trakcie organizacji turniej贸w rycerskich powo艂ywano specjalnych urz臋dnik贸w – herold贸w, do zada艅 kt贸rych nale偶a艂o anonsowanie wst臋puj膮cych w szranki rycerzy poprzez dok艂adne opisywanie ich znak贸w – herb贸w. W ten spos贸b heroldowie stopniowo wprowadzaj膮 艣ci艣le okre艣lone regu艂y i zasady opisywania herbu, kt贸rych rysunek staje si臋 coraz bardziej klarowny i jednoznaczny.

Okres od XI do XII wieku nale偶y przyj膮膰 jako okres powstawania i kszta艂towania si臋 herbu w Europie Zachodniej. W Polsce powy偶sz膮 datacj臋 nale偶y przesun膮膰 o oko艂o 100 lat p贸藕niej.