wspomnienia

stan obecny

W 1992 roku w Polsce by艂o 96 os贸b nosz膮cych to nazwisko (kobiet i m臋偶czyzn).

przodkowie

poluch1POLUCHOWICZ, 袩袨袥挟啸袨袙袠效, POLUHOVICH SERNICKI, 小袝袪袧袠笑袣袠袡 SERNICKI-J脫ZEFOWICZ, 小袝袪袧袠笑袣袠袡-挟袟袝肖袨袙袠效 SERNICKI-POLUCHOWICZ, 小袝袪袧袠笑袣袠袡-袩袨袥挟啸袨袙袠效 PALUCHOWICZ, 袩袗袥挟啸袨袙袠效, PALUHOVICH R贸d H.NA艁臉CZ, 袚. 袧袗袥袝袧效

Nazwisko Poluchowicz s艂owotw贸rczo sw贸j pocz膮tek ma identyczny jak pochodzenie s艂贸w POLANIE, POLSKA. J臋zykoznawcy s艂owa te wywodz膮 od s艂owa 鈥濸OLE鈥. Twierdz膮 oni i偶 s艂owo polanie powsta艂o gdy zacz臋to tak okre艣la膰 ludno艣膰 zamieszkuj膮c膮 Mazowieckie 艣r贸dle艣ne polany, nazywane polami. Od s艂owa pole utworzono nazw臋 S艂owian zamieszkuj膮cych te tereny okre艣laj膮c ich polanami. Natomiast kraj w kt贸rym 偶yli polanie przyj臋to nazywa膰 Polsk膮. W przywileju kr贸lowej z 1526 r. obok wymienianego nazwiska Poluchowicz wyst臋puje zapis Lucjan Poluch. W popisie wojska Wielkiego Ksi臋stwa Litewskiego z 1528 roku w艣r贸d szlachty pi艅skiej tak偶e zapisano 鈥濴ucjan Poluch z Sernik sam鈥. St膮d mo偶na przyj膮膰 偶e nazwisko Poluch poprzedza艂o utworzenie u偶ywanego do dzi艣 nazwiska Poluchowicz. S艂owo Poluch najprawdopodobniej by艂o okre艣leniem osoby zamieszkuj膮cej Mazowieckie pola. Nazwisko Poluchowicz pojawia si臋 w szesnastowiecznych 藕r贸d艂ach oraz w p贸藕niejszych opracowaniach Metryki Litewskiej oraz pracach historyk贸w i etnograf贸w. W roku 1563 Go艂y艅ski h. Prawdzic, Stanis艂aw, przydomku Poluchowicz syn Andrzeja, op艂aca pob贸r ze wsi Bia艂o艂臋ka, woj. Mazowieckie, ziemia Warszawska. W ksi膮偶kach z okresu mi臋dzywojennego opisuj膮cych powiat pi艅ski etnograf Roman Horoszkiewicz stwierdza, 偶e miejscowo艣膰 Serniki zamieszkuj膮 Poluchowicze i jest to osada szlachty z Mazowsza. Ukrai艅ski historyk Oleksandr Hruszewskij (Gruszewskij) w swojej pracy 鈥濸inskoje Polesje鈥 Poluchowicz贸w opisuje jako szlacht臋 wywodz膮c膮 si臋 z Mazowsza. Ko艅c贸wka – owicz jest typowa dla nazwisk typu patronimicznego charakterystyczna dla szlachty Wielkiego Ksi臋stwa Litewskiego . Nazwiska jakie nosili i nosz膮 potomkowie osadnik贸w z Mazowsza bior膮 sw贸j pocz膮tek od Lucjana Poluchowicza ( 袥褍泻褜褟薪邪 袩芯谢褞褏芯胁懈褔a ) i jego braci Bogdana, Stefana, Grynca, Malca, Sie艅ca Dmitrowicz贸w kt贸rzy 26 V 1526 r. 偶yj膮c w Sernikach otrzymuj膮 przywilej spisany w Krakowie, kt贸ry to wpisuje ich w spo艂eczno艣膰 bojar贸w-szlachty Wielkiego Ksi臋stwa Litewskiego. W ko艅cu XVI i XVII w. Poluchowicze u偶ywaj膮 wy艂膮cznie nazwiska typu odmiejscowego Sernicki, kt贸re przyjmuj膮 od miejscowo艣ci, kt贸r膮 zamieszkiwali. Nazwisko Sernicki utrzymuje jedna z ga艂臋zi Poluchowicz贸w osiad艂a na Wo艂yniu. Znajdujemy ich wymienionych w艣r贸d wylegitymowanej szlachty wo艂y艅skiej-Herbarz Wo艂y艅ski. Jedna z ga艂臋zi przyjmuje nazwisko J贸zefowicz od imienia J贸zef jakie nosi艂 jeden z Poluchowicz贸w. Natomiast inna ga艂膮藕 u偶ywa obu nazwisk pisz膮c si臋 jako Sernicy-Poluchowicze. Bardzo cz臋stym jest zapis nazwiska Poluchowicz jako Paluchowicz. Gniazdem rodowym, jak wymieni艂em wcze艣niej, s膮 Serniki. Le偶膮 one oko艂o 30 km na po艂udnie od Pi艅ska. Potomkowie Poluchowicz贸w na teren Sernik musieli przyby膰 przed 1498 rokiem, gdy偶 w przywileju kr贸lowej Bony z 6 III 1537r. zapisano, 偶e nadaje Lucjanowi po艂ow臋 dworzyszcza Sozonowskiego Bie艂otczyca i przy艂a艅cza do ziem ojc贸w i dziad贸w 鈥瀔t贸rymi za czas贸w ks. Fedora i dawniejszych w艂ada艂鈥. W艂a艣nie w tym偶e 1498 r. ks. Fedor wi膮偶e si臋 z ziemi膮 pi艅sk膮 bior膮c za 偶on臋 Olen臋 c贸rk臋 Marii i Semena Olelkowicz贸w. W konstytucjach sejmowych a w szczeg贸lno艣ci zapad艂ych w 1601r., kt贸re normowa艂y szlacheckie nazwiska i herby wyst臋puje Sernicki h. Na艂臋cz, gdy偶 w tym okresie Poluchowicze u偶ywaj膮 wy艂膮cznie nazwiska Sernicki. Poluchowicze do Sernik przybyli z Mazowsza. Musieli zamieszkiwa膰 w Bia艂o艂臋ce, poniewa偶 w dokumentach poborowych z tego okresu Go艂y艅scy nosz膮 przydomek Poluchowicz. W tym czasie Mazowsze by艂o jedn膮 z najg臋艣ciej zaludnionych dzielnic Polski. Tote偶 drobna szlachta i rycerstwo w czasie pochod贸w wojsk rozgl膮da艂a si臋 za miejscami, gdzie by si臋 mo偶na osiedli膰. Cz臋sto drog膮 o偶enku z nadobn膮 litwink膮 lub rusink膮 drobny szlachcic pozostawa艂 na Litwie ju偶 na zawsze w jej stronach. Tak te偶 mog艂o by膰 z Poluchowiczem. W przekazach Poluchowicz贸w cz臋sto okre艣lano jako Mazury. Osadnicy kt贸rzy zasiedlali kresowe ziemie a pochodzili z Mazowsza byli nazywani Mazurami. Wywodzili si臋 z rycerstwa kt贸re tworzy艂a drobna mazowiecka szlachta.

Nazwiska pochodne od Poluchowicz to;

Paluchowicz, Poluhovich, Poluhowich, Poluchovich, Poluchowich, Polykhovich, Palyukhovich, Polyukhovich, Polyuhovich, Paliukhovich, Poliukhovich, Palukiewicz, Polukovich, Palukovich, Paluchiewicz.

Pisownia nazwiska tak d艂ugiego, cz臋sto zapisywanego ze s艂uchu, przy braku odpowiednik贸w liter i g艂osek w j臋zykach kraj贸w, gdzie w p贸藕niejszym okresie Poluchowicze emigrowali prowadzi艂a do utworzenia wymienionych wy偶ej form nazwiska Poluchowicz. Nazwisko to do dzi艣 przekr臋cane jest w tak najr贸偶niejsze sposoby 偶e a偶 trudno sobie wyobrazi膰 .Poprawne wypowiedzenie jak i zapis nazwiska Poluchowicz budzi艂 zawsze moj膮 trosk臋. Do uzyskania pe艂noletnio艣ci nosi艂em nazwisko Paluchowicz gdy m贸j ojciec nosi艂 Poluchowicz. Historia rodziny Poluchowicz贸w ma 艣cis艂y zwi膮zek z ziemi膮 polesk膮. Pocz膮tek sw贸j bierze na prze艂omie XV i XVI wieku, gdy z g臋sto zaludnionego Mazowsza Dmitr Poluchowicz emigruje w poleskie b艂ota i puszcze. Miejsce, gdzie osiad艂 to Serniki. Znajduje si臋 ono oko艂o 30 km na po艂udnie od Pi艅ska. W tych czasach by艂y to jedne z najs艂abiej zaludnionych region贸w Litwy. Mia艂y te okolice te偶 swoje dobre strony. Okolica le偶a艂a nad brzegiem rzeki Stub艂a, dop艂ywie Styru, kt贸ry uchodzi艂 do Prypeci. Po艂o偶enie takie dawa艂o bardzo dobry uk艂ad komunikacyjny rzekami. Otaczaj膮ce puszcze zapewnia艂y dostatek drewna i zwierzyny, ponadto tereny sprzyja艂y bartnictwu. Rzeki dostarcza艂y obficie ryb. Natomiast po艂o偶enie w艣r贸d bagien i puszcz w naturalny spos贸b ochrania艂o 偶yj膮cych tu Poluchowicz贸w od wrog贸w i morowego powietrza. Tak wi臋c Dmitr swoje 偶ycie postanowi艂 zwi膮za膰 z wyniesion膮 ponad mokrad艂a poleskie piaszczyst膮 po艂aci膮 ziemi w ksi臋stwie pi艅skim u brzeg贸w rzeki Stub艂a. Jest to dawna osada, pierwsze wzmianki o niej mo偶emy znale藕膰 ju偶 w 1449 roku, w kt贸rym to kr贸l Kazimierz Jagiello艅czyk przywilejem oddaje Serniki, Lubcze, Horohow, Markowiczy oraz dwa przysi贸艂ki Dorosin i Poworsko Olizarowi Szy艂owiczowi prawem wieczno艣ci. Akt ten zapisany jest w metryce litewskiej ksi臋ga N.3.p.56, przy nim w metryce wpisany rok od stworzenia 艣wiata 6597 to omy艂ka zamiast 6957 czyli 1449 rok. Serniki w tym czasie nale偶a艂y do ksi臋stwa pi艅skiego i by艂y dziedzictwem potomk贸w Narymuta Giedyminowicza. Ostatnim z Narymuntowicz贸w, kt贸ry w艂ada艂 t膮 ziemi膮 by艂 Jurij Semenowicz, kt贸ry zmar艂 bezpotomnie ok. 1471 roku. W tym roku kr贸l Kazimierz nada艂 Pi艅sk i okolice wdowie po ks. Semenie Olelkowiczu, ks.Marii. Ks. Maria w 1498 roku wyda艂a sw膮 c贸rk臋 Aleksandr臋 (Olen臋) za ks. Fedora Iwanowicza Jaros艂awicza Borowskiego z rodu wielkich ksi膮偶膮t moskiewskich, syna Iwana Borowskiego z rodu Jaros艂awicz贸w. Knia藕 ten zbieg艂 z Moskwy. Wchodz膮c w wsp贸艂prac臋 z Kazimierzem Jagiello艅czykim w 1490 r uzyskuje nadania m. in. Dawidgr贸dka Pi艅ska i Klecka. Fedor Iwanowicz Jaros艂awicz po 艣mierci ks. Marii zostaje udzielnym ksi臋ciem pi艅skim. Na prze艂omie 1508/1509 r. knia藕 pi艅ski i jego 偶ona zawieraj膮 umow臋 z kr贸lem Zygmuntem I, w my艣l kt贸rej, daruj膮 kr贸lowi wszystkie swoje posiad艂o艣ci na wypadek swej bezpotomnej 艣mierci. W zamian za co w 1509 roku od kr贸la otrzymuj膮 przywilej bior膮cy ich pod jego opiek臋 i zatwierdzaj膮cy ich w do偶ywotnim posiadaniu tych d贸br. Przed 艣mierci膮 ks. Aleksandra zapisa艂a swe posiad艂o艣ci m臋偶owi, umiera ona w 1518 roku. Kr贸l Zygmunt I przywilejem z 30 maja 1518 roku pozostawia go w do偶ywotnim posiadaniu wszystkich d贸br. Umowa z 1508/9 r. i przywilej z 1518r. gwarantowa艂a kr贸lowi prawo kontroli nad nienaruszalno艣ci膮 darowanego mu terytorium. Ks. Fedor umiera pod koniec 1520 roku lub w pocz膮tkach 1521 roku. Wcze艣niej, bo ju偶 w 1519 roku za 偶ycia ks. Fedora Zygmunt I przywilejem z 24 X 1519 r. prawa do tych d贸br przekazuje Bonie. W my艣l przywileju po 艣mierci ks. Fedora ksi臋stwo pi艅skie winno przej艣膰 na jej w艂asno艣膰. Po 艣mierci ks. Fedora dobra jego Zygmunt I powierza Jerzemu Iwanowiczowi Iliniczowi, marsza艂kowi nadwornemu, staro艣cie brzeskiemu, kowie艅skiemu i lidzkiemu. Rol膮 jego by艂o sp艂acenie d艂ug贸w zmar艂ego i uregulowanie spraw prawno-administracyjnych przed oddaniem tych ziem kr贸lowej Bonie. W realizacji tych zada艅 w latach 1521-1522 pomoc膮 swoj膮 s艂u偶y艂 mu naturalny syn Zygmunta I biskup Jan. Latem 1522 roku Bona wys艂a艂a na Litw臋 dr Alifia celem obj臋cia w posiadanie ksi臋stwa pi艅skiego. Alifio uda艂 si臋 pierwsze do Wilna, gdzie przebywa艂 kr贸l, zapozna艂 si臋 ze stanem faktycznym dotycz膮cym ksi臋stwa pi艅skiego a z Wilna uda艂 si臋 na Polesie, aby przeprowadzi膰 rewizje d贸br, zorganizowa膰 administracj臋 i uporz膮dkowa膰 dochody. Alifio na Polesiu przebywa艂 do jesieni 1522 roku kiedy to powr贸ci艂 do Krakowa. Od tej pory Bona zacz臋艂a wykonywa膰 swe prawa wobec ksi臋stwa pi艅skiego. Faktycznie jednak nale偶y przyj膮膰, i偶 pe艂n膮 w艂adz臋 Bona nad ksi臋stwem pi艅skim otrzymuje w 1523 roku, zwi膮zane to jest z wydanym w tym roku przywilejem Zygmunta I, moc膮 kt贸rego oddaje 鈥瀦amek i miasto Pi艅sk z dworami Kleckiem, Horodkiem, Rohaczewem i ich miasteczkami i w艂o艣ciami, spad艂e na niego po 艣mierci kniazia Fedora Jaros艂awicza i jego 偶ony w posiadanie kr贸lowej Bonie鈥. Jesieni膮 1523 roku w dokumentach tycz膮cych si臋 tych ziem wyst臋puje dzier偶awca ksi臋stwa pi艅skiego kr贸lowej, pisarz i starosta jej pi艅ski(1520-1539), klecki,horodecki i rohaczewski Iwan Michaj艂owicz Chorewicz z Kurze艅ca. W ten oto spos贸b na arenie dziej贸w pojawia si臋 Kr贸lowa Bona w艂adczyni ks. Pi艅skiego oraz starosta pi艅ski Iwan Michaj艂owicz Chorewicz, za spraw膮 kt贸rych na kartach historii pojawiaj膮 si臋 Poluchowicze. B臋d膮c starost膮 pi艅skim Iwan Michaj艂owicz Chorewicz w 1524 roku przeprowadza lustracj臋 tych ziem. O sprawach zwi膮zanych z lustracj膮 na bie偶膮co w listach s艂anych do Krakowa informuje kr贸low膮. W艣r贸d informacji o lustracji i zagadnie艅 zwi膮zanych z zarz膮dzaniem dobrami kr贸lewskimi pojawiaj膮 si臋 informacje zwi膮zane z niepokojami, a wr臋cz niemal ze stanem wojny mi臋dzy starost膮 艂uckim kn. Fedorem Michaj艂owiczem Czartoryskim a mieszka艅cami d贸br kr贸lewskich na Polesiu. Jeszcze przed obj臋ciem ksi臋stwa pi艅skiego przez Bon臋, Fedor Jaros艂awicz oskar偶a艂 przed kr贸lem Czartoryskiego o przyw艂aszczanie sobie znacznych obszar贸w ziemi nale偶膮cej do ksi臋stwa pi艅skiego. Po przej臋ciu ksi臋stwa przez Bon臋, po 艣mierci Fedora zatargi graniczne nie tylko nie usta艂y, ale przybra艂y na sile. W艂a艣nie w obronie tych ziem w zdecydowany spos贸b wyst臋powali Poluchowicze, bowiem 偶yli oni na granicach ksi臋stwa pi艅skiego i w艂o艣ci starosty 艂uckiego kn. Fedora Michaj艂owicza Czartoryskiego, kt贸ry swoj膮 siedzib臋 mia艂 w Czartorysku. Informacje o zas艂ugach Poluchowicz贸w w obronie granic ksi臋stwa pi艅skiego przed zakusami Czartoryskiego s艂a艂 w listach do Krakowa starosta pi艅ski Iwan Michaj艂owicz. Wynikiem przedstawiania zas艂ug Poluchowicz贸w wniesionych w obron臋 granic ksi臋stwa pi艅skiego by艂o wyniesienie osiad艂ych tam Poluchowicz贸w do stanu bojarskiego. W dniu 27 maja 1526 roku Piotr Kunca pisarz kr贸lowej Bony sporz膮dza w Krakowie dokument przywileju dla Lucjana Poluchowicza Dmitrowicza i jego braci Bogdana, Grynca, Malca, Stefana, Sienca, zwalnia ich od tiah艂y i za wierne us艂ugi, kt贸re oddali kr贸lowej do stanu bojar贸w-szlachty przyjmuje. Dokument ten by艂 sporz膮dzony na pergaminie z podpisem kr贸lowej Bony i z przywieszon膮 kr贸lewsk膮 piecz臋ci膮. Przywilej ten zosta艂 spisany w obecno艣ci Miko艂aja Wolskiego kasztelana Sochaczewskiego, ksi臋dza Jana Lewickiego sekretarza 艂aci艅skiego Bony z P艂ocka. W roku 1528 w my艣l uchwa艂y Wielkiego Sejmu Wile艅skiego dokonany zostaje popis wojsk Wielkiego Ksi臋stwa Litewskiego, w rejestrze kt贸rego zapisano, 偶e w艣r贸d bojar贸w pi艅skich do popisu stawi艂 si臋 鈥漃oluch Lucjan z Sernik sam鈥. W latach 1526-1537 Poluchowicze 偶yj膮c na ojcowi藕nie nadal wiernie s艂u偶膮 Bonie broni膮c granic ksi臋stwa pi艅skiego przed Czartoryskim. W zwi膮zku z ostrymi zatargami na pograniczu, w lutym 1537 roku kr贸lowa przeprowadza jedno z wi臋kszych rozgranicze艅, kt贸re zwi膮zane jest z przyw艂aszczeniem sobie znacznych obszar贸w ziemi przez Czartoryskiego b臋d膮cych we w艂adaniu Bony. W zwi膮zku z tym dochodzi do uzgodnie艅 mi臋dzy Bon膮 a Czartoryskim, 偶e 鈥 偶eby komisary z obu stron wywedony byli i sprawiedliwost sja tym wsim kriwdam i szkodam wedle obiczaju prawa stala鈥. Komisarzami ze strony kr贸lowej zostaj膮: namiestnik lubosza艅ski kn. Semen Bohdanowicz Odyncewicz i namiestnik skidelski, kry艅ski jezierski i nowodworski Bohdan Hrynkowicz Wo艂owicz. Z ramienia Czartoryskiego wyst臋puj膮 kn. Iwan Andrzejewicz Po艂ubi艅ski i kn. Piotr Michaj艂owicz Ostro偶ecki. W wyznaczonym przez kr贸la terminie 2.II.1537 roku komisarze obu stron przyje偶d偶aj膮 do punktu granicznego nad Styrem i na podstawie zezna艅 艣wiadk贸w postawionych przez obie strony oraz informacji udzielonych przez dzier偶awc臋 kaniewskiego i dubickiego Onikieja Hornostaja, kt贸ry za czas贸w kn. Fedora Jaros艂awicza ogl膮da艂 z polecenia kr贸la te granice, przys膮dzaj膮 ca艂y sporny grunt kr贸lowej, ponadto kr贸l ustanowi艂 zastaw na Czartoryskim, by ubezpieczy膰 ca艂o艣膰 granic. W archiwum kr贸lowej znajdowa艂a si臋 ca艂a grupa dokument贸w, odnosz膮cych si臋 do tej sprawy, kt贸rych regestra znajdujemy w kopiarzu Bony (Arch. G艂. W Warszawie. Kopiarz Bony M. L. III, 28 A., f. 21v, 23v.). Protok贸艂 z czynno艣ci komisarzy nie zachowa艂 si臋 i nie wiemy jak du偶o ziem odebrano Czartoryskiemu. O ilo艣ci jej mo偶na tylko wnioskowa膰 na podstawie przywileju dla Lucjana Poluchowicza jaki zosta艂 sporz膮dzony w Krakowie w dniu 6 III 1537 roku przez pisarza kr贸lowej Waleriana Protasowicza Suszkowskiego, w kt贸rym zapisano, i偶 Czartoryski 鈥 mnogo zemli i puszczy i lowy i ozera naszy pod sebe zabra艂 i k temu imieniu swoemu Czartoryskomu pryw艂aszczy艂 czerez mnoho let鈥. Przywilejem tym zatwierdza kr贸lowa Bona ziemi臋 Lucjanowi Poluchowiczowi, kt贸ry po ojcach i dziadach swoich ziemi臋 w Sernikach 鈥 Dworzyszcze Sezonowskie Bie艂otczyce od czas贸w ksi臋cia Fedora Jaros艂awicza i dawniejszych otrzyma艂 i ni膮 w艂ada艂鈥. Z tych wywod贸w mo偶na wysnu膰 wniosek, 偶e przodkowie Poluchowicz贸w na tereny Sernik przybyli z Mazowsza w drugiej po艂owie XV w. W przekazach Poluchowicz贸w okre艣lano jako 鈥濵azury鈥, czyli osadnicy wywodz膮cy si臋 ze 艣rodkowej Polski. Tekst tego przywileju zosta艂 sporz膮dzony na pergaminie z podpisem kr贸lowej Bony i odci艣ni臋t膮 kr贸lewsk膮 piecz臋ci膮. Dokumenty te znajdowa艂y si臋 w Sernikach do 1941 roku. O szlachcie szczyc膮cej si臋 pergaminami z podpisami kr贸lowej Bony Poluchowiczach w okresie mi臋dzywojennym pisze na 艂amach swojej ksi膮偶ki 鈥濼radycje ziemi pi艅skiej鈥 Roman Horoszkiewicz dyrektor Muzeum Poleskiego w Pi艅sku. Pierwszy nak艂ad tej ksi膮偶ki ukaza艂 si臋 w 1928 r w Pi艅sku, a drugie wydanie uzupe艂nione w Warszawie w 1935 r. Teksty przywilej贸w z 1526 r. i 1537 r. zachowa艂y si臋 do dzi艣 dzi臋ki przeprowadzonej rewizji w latach 1554-1559 kiedy to zosta艂y okazane i spisane przez rewizor贸w. Okazanie pergamin贸w kr贸lewskich przez Poluchowicz贸w i ich spisanie przez rewizor贸w mia艂o miejsce w 1555 r. Tre艣ci tych przywilej贸w opublikowane zosta艂y w ksi臋dze鈥 Rewizja puszcz i pierechodow zwierinnych w Wielkim Ksi臋stwie Litewskim s prisowokuplenijem gramot i priwilegij na wchody w puszczy i na zjemli sostawlennaja starostoju m艣cibogowskim Grigoriem Bogdanowiczem Wo艂owiczem w 1559g. s pribawlenijem drugoj aktowoj knigi, soder偶aszczej w sjebie priwilegji dannjja dworjanam i swiaszczennikam pi艅skogo powieta sostawliennoj w 1554 godu鈥 wydanej w Wilnie w 1867 roku. Z zapis贸w tych mo偶emy ustali膰, i偶 Lucjan Poluchowicz syn Dmitra mia艂 przynamniej siedmiu braci. Byli to: Bogdan, Brynko, Kiryk, Malc, Sawa, Sienko, Stefan. Okazanie przez ziemian powiatu pi艅skiego Bogdana, Saw臋, Kiryka Poluchowicz贸w przywilej贸w Kr贸lowej Bony, mia艂o miejsce w 1554 roku. St膮d wnioskowa膰 mo偶na, i偶 w Sernikach 偶yli: w 1526 roku Bogdan, Grync, Malec, Stefan, Sie艅ca, Lucjan, a w 1554 roku: Bogdan, Sawa, Kiryk. Szczeg贸艂owy opis dworzyszcza Bieliothczicz mo偶emy odnale藕膰 dzi臋ki przeprowadzonej lustracji przez starost臋 pi艅skiego Stanis艂awa Chwalczewskiego w ksi臋stwie pi艅skim i kleckim w latach 1552 鈥 1555. Wtedy to przeliczano ziemi臋 na w艂uki, morgi i pr臋ty. Pierwsz膮 po艂ow臋 dworzyszcza Bieliothczicz posiadaj膮 Nienad i Dawyd Ziethkowiczy maj膮 tego 1 w艂ok臋 19 morg i 19 pr臋t贸w. Drug膮 po艂ow臋 dworzyszcza Bieliothczicz posiadaj膮 Poluchowicze: – w miejscu zamieszkania 3 pr臋ty – na Osowcze morg 2/10p. – u Biesiothki morg 1/17p. -w Rodniny morg 8/10p. -w Hlinissczach 12p. -w Boru 14p. -na Przyboczu 21 p. -za Lip膮 10p. -tam偶e we dwu miesczu morg 2/24p. -na srzod polia morg 2/16 p. -tam偶e morg 1/20p. -na Gnoiniczy 18p. -na szod pol 15p. -na Ssacnikach morg 2 -za Brodkiem 16 p. -na Werethinkach morg 2/6p. – na Ssieremoniach morg3/2p. -tam偶e morg 1/5p. Razem 鈥濼hem dworyssczu s pierwwssy y s theraznieysy pomiary wymierzono w艂ok 1/1/9 grunthu nadder pod艂ego; kthore do thego czasu dzier偶膮 za listhem s艂awney pami臋czi kro: jey mczi Bony boiare Poliuchowiczy na s艂u偶bie ziemsky za listhem kro. Jey mczi Bony dzier偶膮. Czisz boiare Poliuchowiczy mai膮 pod sob膮 drugie dworysscze Poliuchowicz thak偶e za listhem s艂awney pami臋czi kro. jey mczi mai膮鈥. Poza tym w Sernikach by艂o jeszcze dworzyszcze Misiewicz, gdzie 偶yli Roman Nyenathowycz, Pacz Iwanowycz, Nacz Nyesthkowycz, Mamon Juchnowicz, Mychno Malczynowycz, Szyemyon Thruchanowycz,Hrycz Myszyuczycz 2w./28m./2p. oraz dworzyszcze Kosczyukowicz 1w/25m/5p. gdzie 偶yli Hrycz Dawydowycz i Pacz Iwanowycz i czwarte dworzyszcze Chylymonowicz 1/18/5 gdzie 偶yli Lyewon, Lunyecz, Czudyno Nyestorowyczy. Pomiaru na w艂oki Sernik dokonano wiosn膮 1555 roku wymierzaj膮c w Sernikach razem 9w/2m/10p. Kolejn膮 lustracj臋 ziem na polecenie kr贸la Zygmunta Augusta przeprowadzono w latach 1561 鈥 1566. W zapisach z tego okresu potwierdzono stan po艂owy dworzyszcza Bieliothczicz, kt贸ry by艂 w posiadaniu Poluchowicz贸w. Zagadk膮 dla mnie jest zachowany zapis znajduj膮cy si臋 w aktach by艂ego Archiwum Komisji Skarbu w Warszawie, gdzie Wiktor Wittyg przy wsp贸艂udziale Stanis艂awa Dziadulewicza natrafili na zapis, i偶 鈥濭o艂y艅ski h. Prawdzic, Stanis艂aw przydomku Poluchowicz syn Andrzeja w roku 1563 op艂aca pob贸r ze wsi Bia艂o艂臋ka woj. Mazowieckie, ziemia warszawska鈥. Jakie jest 藕r贸d艂o przydomku Go艂y艅skich, Paluchowicz pozostaje do wyja艣nienia. Prawdopodobnie ma to powi膮zanie z miejscem, z kt贸rego Poluchowicze migruj膮 na Polesie. By膰 mo偶e przydomek ten jest pocz膮tkiem utworzenia nazwiska Poluchowicz. Od przydomku co w tych czasach by艂o cz臋sto praktykowane, tworzono nazwiska ga艂臋zi rodu. Kolejne informacje o Poluchowiczach pochodz膮 z popisu wojska Wielkiego Ksi臋stwa Litewskiego z 1565 roku, gdy hetmanem W. Ks. Lit. jest Miko艂aj Radziwi艂 Czarny wojewoda Trocki, szwagier kr贸la Zygmunta Augusta. Kr贸l w 1565 r. ofiarowa艂 mu Dawidgr贸dek kt贸ry przed wyjazdem do W艂och Bona przekaza艂a swojemu synowi Zygmuntowi Augustowi. W czasie popisu wojska 19 VI 1565 roku spisany zostaje 鈥濻awa Poluchowicz przyby艂y na wa艂achu w pancerzu i przy艂bicy z oszczepem鈥, przynale偶y on do chor膮gwi pi艅skiej. Nast臋pna wzmianka o Poluchowiczach pojawia si臋 w popisie wojska Wielkiego Ksi臋stwa Litewskiego z 1567 roku, kt贸re popisywa艂o si臋 w zwi膮zku z uchwa艂膮 sejmu Grodzie艅skiego. W dniu 8 X 1567 roku do Krasnej Wsi stawili si臋 鈥濳iryk Poluchowicz z dymu na klaczy z rusznic膮, 呕dan Poluchowicz z dymu na klaczy z szabl膮 i rohatyn膮, Gryniec Poluchowicz z dymu na klaczy z siekier膮 i rohatyn膮鈥. Nale偶y przypuszcza膰, i偶 stawi艂o si臋 wi臋cej Poluchowicz贸w, lecz zachowany rejestr w tym miejscu by艂 uszkodzony i pozostaje bez imienia i nazwiska zapis o osobie, kt贸ra pochodzi z Sernik. Tak wi臋c na popisie pojawi艂o si臋 przynajmniej czterech Poluchowicz贸w. Popis ten by艂 przeprowadzony przed hetmanem W. Ks. Lit. Grzegorzem Aleksandrowiczem Chodkiewiczem. W tym popisie wojska z powiatu pi艅skiego spisano 234 konie bojar贸w oraz 23 drab贸w tj.: poddanych, kt贸rych wysy艂ali bojarzy litewscy lub wdowy po bojarach w celu spe艂nienia obowi膮zku s艂u偶enia ojczy藕nie w czasie wojny jaki ci膮偶y艂 na szlachcie. Na podstawie tych 藕r贸de艂 mo偶na stwierdzi膰 jak liczna by艂a rodzina Dmitra. Przytoczone powy偶ej 藕r贸d艂a wymieniaj膮 jego o艣miu syn贸w: Lucjana, Bogdana, Stefana, Saw臋, Kiryka, Grinca, Malca, Sienca. Kolejnym dokumentem opisuj膮cym Serniki w XVII wieku jest rejestr podymnego Wielkiego Ksi臋stwa Litewskiego, woj. brzeskie – litewskie. W dniu 8 XI 1673 roku z艂o偶ony zostaje rejestr podymnego powiatu pi艅skiego sporz膮dzony przez Samuela Ko艂ba. W tym rejestrze podymnego mo偶na znale藕膰 jeden dym spisany w Dzikowiczach Wielkich nad Prypeci膮 pan贸w Marcina i Piotra Hrycewicz贸w Sernickich. Natomiast z Sernik u brzeg贸w Stub艂a wymienionych zostaje 15 dym贸w, kt贸re zamieszkiwa艂o 27 Sernickich. W XVII w. Poluchowicze u偶ywaj膮 nazwiska Sernicki utworzonego od nazwy Serniki jakie zamieszkiwali.

A oto Sernicy w dymach z Sernik:

Iwan i Konrad Sernicki 1dym Aleksander Sernicki 1d. Fedor i Kalenik Michaj艂owicze Serniccy 1d. Choma, Karp Fedorowicze Serniccy 1d. Stefan i Trochim Jakubowicze Serniccy 1d. Wasili J贸zefowicz z bratem swoim Serniccy 1d. Piotr Fi艂onowicz Sernicki 1d. Iwan Sozonowicz z bratem Sernicki 1d. Marcin i Wasilej Hrehorowicze Serniccy 1d. Jowchim i Roman Serniccy 1d. Kalenik i Sidorowicz Sernicki 1d. Fedor i Doromen Serniccy 1d. Miko艂aj i Dawid Michnowicze Serniccy 1d. Lew Onuszkiewicz Sernicki 1d. Andrzej i Iwan Serniccy 1d.

Osoby badaj膮ce zaludnienie W. Ks. Lit. przyjmuj膮 i偶 w tym okresie historii w dymie zamieszkiwa艂o 8 os贸b, z tego mo偶na okre艣li膰 i偶 w Sernikach w 15 dymach 偶y艂o oko艂o 120 os贸b Sernickich 鈥 Poluchowicz贸w. Tak wi臋c mo偶na powiedzie膰, 偶e Poluchowicze 鈥 Sernicy szybko si臋 rozradzali. Ten rejestr podymnego poza Sernickimi nie wymienia innych dym贸w w Sernikach. Pomimo strat w ludno艣ci po ogromnych wyniszczeniach kraju w zwi膮zku z walkami po 1648 r. z Kozakami, Rosj膮, Turcj膮, Brandenburgi膮, Siedmiogrodem oraz r贸偶nych epidemii jakie w tym czasie przechodzi艂y w Europie Serniki by艂y du偶膮 osad膮. W tym czasie ludno艣膰 W. Ks. Lit. spad艂a o oko艂o 50 %. Badaj膮cy zaludnienie woj. brzesko – litewskiego obliczaj膮, 偶e utraci艂o ono 1/3 dym贸w szlacheckich. W roku 1834 J贸zef Ignacy Kraszewski w czasie swojego pobytu w Sernikach stwierdza, i偶 osada liczy艂a ok. 240 dym贸w. Opisuj膮c j膮 w cz臋艣ci 鈥濷sada Sernicka鈥 zbioru 鈥濿spomnienia Wo艂ynia, Polesia i Litwy鈥. Pisze, i偶 Serniki zamieszkuj膮 liczne rodziny Sernickich, Poluchowicz贸w, Dubin贸w, Szo艂omyckich, Szuszk贸w, Boryczewskich, Kudernickich, Machnowicz贸w, Hornowskich oraz liczna rzesza 偶yd贸w, kt贸rzy rz膮dz膮 wszystkim w osadzie, maj膮 np. 4 karczmy, w kt贸rych, swataj膮, godz膮, k艂贸c膮, najmuj膮 do pracy. W trakcie pobytu w Sernikach Kraszewski wykonuje szereg rysunk贸w o艂贸wkiem, portretuj膮c mieszka艅c贸w Sernik i Polesia oraz widoki, mi臋dzy innymi osady Sernickiej. Wsp贸艂cze艣nie rysunki te przechowywane s膮 w zbiorach graficznych biblioteki Jagiello艅skiej w Krakowie. W po艂owie XIX w. 鈥濻艂ownik geograficzny Kr贸lestwa Polskiego i innych kraj贸w s艂owia艅skich鈥 m贸wi o Sernikach, i偶 osada ta le偶y po obu brzegach Stub艂a dop艂ywu Styru. Na prawym brzegu znajduje si臋 okolica szlachecka 222 osad i 1356 mieszka艅c贸w. Na lewym brzegu ma 50 osad pe艂nodzia艂owych, kt贸re za podda艅stwa nale偶a艂y do Skirmunt贸w. Wok贸艂 Sernik rozpo艣cieraj膮 si臋 du偶e obszary 艂膮k, dlatego te偶 mieszka艅cy Sernik chowaj膮 du偶o byd艂a i owiec. We wsi znajduje si臋 cerkiew i dzwonnica wzniesiona w 1821r. (藕r贸d艂a m贸wi膮ce o zabytkach Ukrainy podaj膮 dat臋 powstania cerkwi i dzwonnicy 1722 r ) p.w. 艣w. Dymitra. W okresie porozbiorowym Poluchowicze staj膮 si臋 mieszka艅cami guberni mi艅skiej. Represje wobec szlachty tych teren贸w zacz臋艂y si臋 ju偶 za panowania Katarzyny II. W艂adze rosyjskie zacz臋艂y si臋 domaga膰 dowod贸w potwierdzaj膮cych szlachectwo. Aleksander I 偶膮dania te ponowi艂. Dotyka艂o to najbardziej ni偶szych warstw szlacheckich w艣r贸d kt贸rych wypadki utraty dowod贸w szlachectwa by艂y cz臋ste. Nie dotkn臋艂o to rodu Poluchowicz贸w. Polska szlachta na Litwie i Bia艂orusi wzi臋艂a liczny udzia艂 w powstaniu listopadowym. Danin膮 krwi dawa艂a wyraz szlachecko-polskiej 艣wiadomo艣ci narodowej. W okresie po powstaniu listopadowym poddawano j膮 najr贸偶niejszym represjom. Mia艂y one doprowadzi膰 do os艂abienia ich pozycji politycznej. W艂adze carskie d膮偶y艂y do deklasacji szlachty polskiej poniewa偶 by艂o to spo艂ecze艅stwo polskie buntuj膮ce si臋 wobec poczyna艅 w艂adz carskich. Mimo czynionych przez w艂adze zaborcze wysi艂k贸w w kierunku likwidacji i wynarodowienia drobnej szlachty zachowa艂a ona g艂臋bokie przywi膮zanie do tradycji i polsko艣ci. Zaanga偶owanie drobnej szlachty w powstaniu styczniowym 1863 roku by艂o nie mniejsze ni偶 w poprzednich ruchach zbrojnych. Szczeg贸lnie liczny by艂 udzia艂 drobnej szlachty w oddzia艂ach powsta艅czych. Drobna szlachta udziela艂a te偶 pomocy w aprowizacji oddzia艂贸w powsta艅czych, zajmowa艂a si臋 przerzutem broni i amunicji. Po upadku powstania rz膮dy Murawiewa przyst膮pi艂y do represji wobec polskiej szlachty. S膮dy wydawa艂y wyroki m贸wi膮ce o konfiskacie mienia i zes艂aniu na Sybir lub w g艂膮b Rosji. W艣r贸d os贸b represjonowanych nie zabrak艂o Poluchowicz贸w. W spisie os贸b skazanych przez s膮dy Murawiewa okre艣lanych jako polityczni przest臋pcy kt贸rych wyrokiem s膮du pozbawiano maj膮tku przez konfiskat臋 mienia odnajdujemy Ludwika Poluchowicza-Sernickiego z guberni mi艅skiej. We wrze艣niu 1864 r wydano wyrok konfiskuj膮c mu maj膮tek, skazuj膮c go na wygnanie jak to okre艣lano 鈥瀗a pobyt w Tomskiej guberni鈥. Lata zabor贸w prowadz膮 do zatracania zwi膮zk贸w z Polsk膮 i j臋zykiem polskim. Wyznaj膮c prawos艂awie i 偶yj膮c w zaborze rosyjskim u偶ywaj膮 mi臋dzy sob膮 j臋zyka ludowego, okre艣lanego jako tutejszy charakteryzuje si臋 on domieszk膮 wielu s艂贸w polskich. D艂ugie lata zabor贸w doprowadzaj膮 do zaniku polsko艣ci w艣r贸d 偶yj膮cej na Polesiu szlachty zagrodowej w tym Poluchowicz贸w. Jedynie jagiello艅ska tradycja szlachecka mocno zakorzeniona w tradycji przekazywana z pokolenia na pokolenie przetrwa艂a do wsp贸艂czesno艣ci. W okresie, gdy Polska w 1918r. odzyskuje niepodleg艂o艣膰 Serniki nale偶膮 do Polski. W艂adze opr贸cz osadzania osadnik贸w wojskowych na kresach prowadz膮 szeroko zakrojon膮 akcj臋 repolonizacji w艣r贸d szlachty zagrodowej. Powo艂any zostaje Komitet Do Spraw Szlachty Zagrodowej na wschodzie Polski. Na ziemiach wschodnich utworzony zostaje Zwi膮zek Szlachty Zagrodowej. W okresie mi臋dzy wojennym Serniki poza Poluchowiczami zamieszkuje liczna rzesza 偶yd贸w. Oni to z regu艂y prowadz膮 tu dzia艂alno艣膰 gospodarcz膮. Rejestr os贸b prowadz膮cych dzia艂alno艣膰 gospodarcz膮 z 1929r. w Polsce wymienia tylko dwu Poluchowicz贸w w Sernikach. S膮 to kowal A. Poluchowicz i M. Poluchowicz prowadz膮cy handel artyku艂ami spo偶ywczymi. Pe艂ny wykaz os贸b prowadz膮cych dzia艂alno艣膰 gospodarcz膮 w miejscowo艣ci Serniki w1929 r. wymienia nast臋puj膮ce zawody oraz osoby kt贸re te zawody wykonywa艂y:

MIASTECZKO SERNIKI POWIAT PI艃SK 2837 MIESZKA艃C脫W

Lekarz (胁褉邪褔) AL. PUCHNAROWICZ Aptekarz (a锌褌械泻邪褉褜) H. AGELMAN Handel byd艂em (褌芯褉谐芯胁谢褟 褋泻芯褌芯屑) J. KA卢 Fryzjer (锌邪褉懈泻屑邪褏械褉) 小H. FELDMAN Kooperatyw (泻芯芯锌械褉邪褌懈胁) 芦 ZGODA禄 Kowal (泻褍蟹薪械褑) FURLES, A. POLUCHOWICZ Krawiec (锌芯褉褌薪芯泄) A. BUKALEMIDZ, S. BUNIN Eksploatacja las贸w(褝泻褋锌谢褍邪褌邪褑懈褟 谢械褋芯胁 )M. TEJTELBAUM, B.WASERMAN Budowa 艂贸dek (褋褌褉芯懈褌械谢褋褌胁芯 谢芯写芯泻) F. KA卢 M艂yny (屑械谢薪懈褑褘) P. JONITZ, P, KONIK Murarz (泻邪屑械薪褖懈泻) R. OSTROWSKI Olejarnie (屑邪褋谢芯斜芯泄薪褟) SZ. TEREBI艁O Piekarz (锌械泻邪褉褜) R. FELDMAN, L. GOLDMAN Rze藕nicy (褍斜芯泄褑褘) SZ. TURKIEWICZ, C. KA卢 Sk贸ry (褕泻褍褉褘) Z. BETWINIK, M. TURKIEWICZ Spirytualia (褌芯褉谐. 褋锌懈褉褌芯屑) GOLDMAN Artyku艂y spo偶ywcze (锌褉芯写芯胁芯谢褜褋褌胁械薪薪褘械 褌芯胁邪褉褘 ) N. BOBROW, S.CYPERSZTEJN, L. FIJA艁EK, A.FURLAJT, M. KAUFMAN, B. KA卢, M. KRYNIUK, M. POLUCHOWICZ, L. SZUSTER, CH. TEJTELBAUM T .TOPMAN GR. TURKIEWICZ, B. WASERMAN, M, WINIAR, M. ZILBERFARB, R. ZILBERFARB, Stolarz (褋褌芯谢邪褉 ) S. G艁ADOWICZ, L .SURKIEWICZ Szewc (褋邪锌芯卸薪懈泻) H. KAUFMAN Wyroby tytoniowe (褌邪斜邪泻邪 ) F. KRZY呕ANOWSKI

Analizuj膮c ten zapis o Sernikach mo偶na powiedzie膰 i偶 by艂o to do艣膰 du偶e miasteczko. Ilo艣ci os贸b kt贸re prowadzi艂y tu dzia艂alno艣膰 gospodarcz膮 jak na warunki 偶ycia Polesia by艂a znaczna. Po 17 IX 1939 r Serniki znajduj膮 si臋 na terenach zaj臋tych przez armi臋 czerwon膮. Po ataku Niemiec na Zwi膮zek Radziecki w 1941r. Serniki znajduj膮 si臋 pod okupacj膮 niemieck膮. W czasie II wojny 艣wiatowej w szeregach partyzantki poleskiej oraz po wkroczeniu w 1944 r armii czerwonej licznie Poluchowicze bior膮 udzia艂 w walkach przeciw okupantowi niemieckiemu. W szeregach partyzantki i armii czerwonej ginie oko艂o 200 Poluchowicz贸w, upami臋tnia ich pomnik wzniesiony w centrum Sernik, obok cerkwi, gdzie na granitowych tablicach s膮 wyryte ich imiona i nazwiska. Od XIX w. Poluchowicze licznie emigrowali z Sernik osiedlaj膮c si臋 po ca艂ym 艣wiecie. Aktualnie mo偶na ich spotka膰 w Europie Zachodniej, Amerykach, Azji i Australii. W Polsce w roku 1990 zamieszkiwa艂o 56 os贸b o nazwisku Paluchowicz i 96 os贸b o nazwisku Poluchowicz oraz 43 osoby o nazwisku Sernicki. Dane te s膮 oparte na ewidencji PSEL i zosta艂y zaczerpni臋te z pracy Kazimierza Rymuta 鈥 Nazwiska Polak贸w鈥. Cz臋stym jest zapis nazwiska Poluchowicz jako Paluchowicz. W krajach anglo 鈥 saskich, USA, Kanadzie -ch- zast膮piono -h-, -w-, -v-, -cz zast膮piono 鈥揷h tworz膮c zapis Poluhovich oraz liczne tego odmiany . Ponadto w r贸偶nych krajach i czasach wieloliterowe nazwisko Poluchowicz deformowano i przybiera艂o ono r贸偶ne formy jak: Paluchowicz, Poluhovich, Poluhowich, Poluchovich, Poluchowich, Polykhovich, Palyukhovich, Polyukhovich, Polyuhovich, Paliukhovich, Palukiewicz, Poliukhovich, Polukovich, Palukovich, Paluchiewicz. Niekt贸rzy pozostali przy nazwisku Sernicki. S膮 te偶 grupy rodzin, kt贸re nosz膮 nazwisko Sernicki-Poluchowicz i Sernicki-J贸zefowicz b膮d藕 J贸zefowicz. Aktualnie w Sernikach mieszka oko艂o 3500 os贸b, ponad 80% to rodziny Poluchowicz贸w tj. ponad 3000 os贸b. Dla przyk艂adu obecnie w Sernikach mieszka 57 os贸b, kt贸re maj膮 nazwisko Iwan Iwanowicz Poluchowicz czyli Jan syn Jana Poluchowicza. W艣r贸d mieszka艅c贸w Sernik jest 1000 os贸b o tym samym imieniu i nazwisku Jan Poluchowicz. Du偶e skupisko Poluchowicz贸w znajduje si臋 w Dzikowiczach Wielkich nad Prypeci膮 bli偶ej Pi艅ska. Bardzo du偶o os贸b o nazwisku Poluchowicz zamieszkuje ca艂e Polesie to jest Pi艅sk i jego okolic臋 oraz miejscowo艣ci wok贸艂 Sernik. Du偶a liczba os贸b w poszukiwaniu lepszego 偶ycia emigrowa艂a w r贸偶ne strony 艣wiata. Dla przyk艂adu pierwsi Poluchowicze do Stan贸w Zjednoczonych przybyli w drugiej po艂owie XIX w. Zamieszkuj膮 obecnie w stanach Conecticet, Texas, Nev-Jersej, Pensylwania, Ilinois. Aktualnie na 艣wiecie 偶yj膮 dziesi膮tki tysi臋cy potomk贸w Poluchowicz贸w, kt贸rych przodkowie z Mazowsza w ko艅cu XV w. trafili na Polesie i osiedli w Sernikach. Tradycja szlachecka-bojarska w Sernikach trwa po dzie艅 dzisiejszy i jest piel臋gnowana przez Poluchowicz贸w zamieszkuj膮cych Serniki. W szkole m艂odzie偶 na lekcjach historii poznaje dzieje swojego miasteczka, zorganizowa艂a sal臋 tradycji, w kt贸rej zbierane s膮 pami膮tki dotycz膮ce Sernik. Sal臋 tradycji zdobi herb Na艂臋cz wymalowany przez samych uczni贸w oraz ogromna tablica, na kt贸rej spisano histori臋 Sernik a wraz z ni膮 nieod艂膮cznie zwi膮zan膮 histori臋 rodu Poluchowicz贸w-Sernickich h.Na艂臋cz. Najstarszym oryginalnym dokumentem jaki zachowa艂 si臋 do dzi艣, w kt贸rym jest mowa o Poluchowiczach jest 鈥 Rejestr popisu wojska Wielkiego Ksi臋stwa Litewskiego鈥 1567 r . Jest to najpe艂niejszy zachowany rejestr popisowy szlachty litewskiej. Znajduje si臋 on w zbiorach Archiwum G艂贸wnym Akt Dawnych w Warszawie. Rejestr znajduje si臋 w Warszawskim Archiwum Radziwi艂艂贸w dz. VII, sygn. 83. Jest to licz膮ca 860 kart ksi臋ga spisana w j臋zyku ruskim oprawiona w wyt艂aczan膮 sk贸r臋. Zamieszkuj膮cy Serniki Poluchowicze szykuj膮 si臋 do obchod贸w 500 lecia nadania przywilej贸w przez Bon臋. Dlatego wa偶nym elementem tych obchod贸w by艂o by odnalezienie zaginionych w 1941r. oryginalnych pergamin贸w kr贸lewskich przywilej贸w z podpisami kr贸lowej Bony oraz kr贸lewskimi piecz臋ciami.

Szko艂a w Sernikach 鈥 ekspozycja dotycz膮ca historii osady i rodu.

poluch2

J贸zef Ignacy Kraszewski- rysunek ze zbior贸w graficznych Uniwersytetu Jagiello艅skiego w Krakowie 鈥濷sada Sernicka鈥

poluch3

Tekst przywileju Kr贸lowej Bony 27.V.1526 r.

poluch4

Tekst przywileju Kr贸lowej Bony z 6.III.1537 r.

poluch5

kontakt

Prosz臋 o kontakt i informacje wszystkich, kt贸rzy maj膮 jakiekolwiek informacje o rodzinie i zaginionych orygina艂ach dokument贸w kr贸lewskich.

Jan Poluchowicz