stan obecny

W 1992 roku w Polsce by艂y 72 osoby nosz膮ce to nazwisko (kobiety i m臋偶czy藕ni). S膮 znane przypadki niepoprawnego zapisu nazwiska w urz臋dowych dokumentach, zw艂aszcza pochodz膮cych z okresu powojennego po II Wojnie 艢wiatowej, gdy nazwisko to zapisano niekt贸rym osobom jako Matyjewicz. Zatem w sk艂ad rodziny Matejewicz贸w wchodz膮 r贸wnie偶 nieliczne osoby o nazwisku Matyjewicz, zupe艂nie niezwi膮zane z bardzo licznym nazwiskiem Matyjewicz.

linia Tomasza

Tomasz Matejewicz o偶eni艂 si臋 z Katarzyn膮 i mieszka艂 w Wadowicach. Mieli 6 syn贸w. Tomasz z 偶on膮 Katarzyn膮 i 5 synami wyjechali do Jugos艂awii. W Polsce w Wadowicach zosta艂 tylko syn Sebastian z rodzin膮 i sam gospodarzy艂.

Sebastian Matejewicz by艂 najm艂odszym dzieckiem Tomasza i Katarzyny. Urodzi艂 si臋 w 1868 r. w Wadowicach i tam mieszka艂. Z pierwszego ma艂偶e艅stwa mia艂 troje dzieci (J贸zej, Roman,?). 呕ona zmar艂a. Mia艂 5-ciu braci, kt贸rzy wcze艣niej wyjechali z Rodzicami i osiedlili si臋 w Jugos艂awii. Po namowach braci, kt贸rzy pisali 偶eby przyjecha艂 na sta艂e do Jugos艂awii, zdecydowa艂 si臋 sprzeda膰 gospodarstwo i wyjecha膰 wraz z dzie膰mi. Po przyje藕dzie do Jugos艂awii w 1898 r. zamieszka艂 w miejscowo艣ci Grabasznica, gmina Syrbac, powiat Prnjavor wojew贸dztwo Banja Luka. O偶eni艂 si臋 z bardzo m艂od膮 Aniel膮 Potock膮, c贸rk膮 艁ukasza i Katarzyny. Z tego ma艂偶e艅stwa mia艂 pi臋cioro dzieci (Maria, Rozalia, Piotr, Stanis艂awa, Katarzyna). Aniela wychowywa艂a r贸wnie偶 dzieci Sebastiana z pierwszego ma艂偶e艅stwa.By艂 pracowity, wszystko potrafi艂 zrobi膰. Dla wszystkich by艂 bardzo dobry i 偶yczliwy. By艂 do艣膰 maj臋tny, ale najwi臋kszym jego marzeniem by艂o powr贸ci膰 do Polski, lecz nie doczeka艂 tej chwili. Przez 7 lat przed 艣mierci膮 by艂 przykuty do 艂贸偶ka, mimo to nie by艂 ci臋偶arem dla otoczenia. Do ko艅ca by艂 przez wszystkich bardzo kochany. Wszyscy wspominaj膮 go czule i z mi艂o艣ci膮. By艂 wspania艂ym ojcem. Umar艂 w Grabasznicy 26-12-1940 r. i tam zosta艂 pochowany na cmentarzu.

Aniela Matejewicz z domu Potocka c贸rka 艁ukasza i Katarzyny, urodzi艂a si臋 06-11-1886 r. i mieszka艂a w miejscowo艣ci Potok Stany w wojew贸dztwie lubelskim. Tereny te nale偶a艂y do zaboru rosyjskiego. Gdy mia艂a 12 lat wyjecha艂a z rodzicami do Jugos艂awii za zgod膮 贸wczesnych w艂adz. Po przyje藕dzie do Jugos艂awii zamieszka艂a z rodzicami w miejscowo艣ci Dziewi臋cin. Po wyj艣ciu za m膮偶 zamieszka艂a z m臋偶em Sebastianem Matejewiczem w Grabasznicy. Grabasznica by艂a niedu偶膮 wsi膮 po艂o偶on膮 na g贸rzystym terenie. Mieszkali tam tylko polacy, by艂 ko艣ci贸艂 i cmentarz, do szko艂y trzeba by艂o chodzi膰 3 km do Syrbca. W 1940 r. zmar艂 Sebastian, m膮偶 Anieli. Po powrocie do Polski w 1946 r. Aniela zamieszka艂a w Tomis艂awiu powiat Boles艂awiec wraz z synem Piotrem i c贸rkami Stanis艂aw膮 i Katarzyn膮. W 1947 r. odwiedzi艂 j膮 siostrzeniec, a nast臋pnie Aniela odwiedzi艂a swoje rodzinne strony. 呕y艂a 91 lat, le偶y pochowana na cmentarzu w Tomis艂awiu. Zawsze by艂a dobra, wyrozumia艂a, pogodna. By艂a najlepsz膮 偶on膮, matk膮 i babci膮. W Jugos艂awi pozosta艂a c贸rka Anieli i Sebastiana Rozalia, do Polski przyjecha艂y dzieci: Maria, Stanis艂awa, Piotr i Katarzyna.

Maria Skrok z domu Matejewicz, c贸rka Sebastiana i Anieli urodzi艂a si臋 7-08-1911 r. w Grabasznicy. Sp臋dzi艂a tam dzieci艅stwo i m艂odo艣膰. Tam te偶 pozna艂a swego m臋偶a Jana. Aczkolwiek wola艂a wyj艣膰 za m膮偶 za kogo艣 innego, rodzice Marii uznali 偶e lepszym rozwi膮zaniem b臋dzie 艣lub z Janem Skrokiem. Skrokowie uchodzili bowiem za maj臋tnych. Maria i Jan 艣lub wzi臋li w ko艣ciele w Grabasznicy 13-02-1935 r. Po 艣lubie zamieszkali razem z m臋偶em u swoich rodzic贸w. W nied艂ugim czasie kupili sobie gospodarstwo, na kt贸re zaci膮gn臋li po偶yczk臋. Aby j膮 szybciej sp艂aci膰 oboje pracowali w fabryce broni. Kiedy wybuch艂a wojna i m膮偶 Jan poszed艂 na wojn臋 sama musia艂a zaj膮膰 si臋 dzie膰mi: Stefani膮, Szczepanem i Teofilem. (Panowa艂 zwyczaj, 偶e dzieci otrzymywa艂y imi臋 z kalendarza z dnia urodzenia.) 呕ycie by艂o tam bardzo ci臋偶kie poniewa偶 by艂y tam specyficzne warunki, r贸偶ne narodowo艣ci. Musieli ci膮gle ucieka膰, gdy偶 napada艂y r贸偶ne bandy, kt贸re mordowa艂y niewinnych ludzi a tak偶e zwalcza艂y si臋 nawzajem. By艂y to bandy: Ustasze i Hercegowcy. Poniewa偶 Grabasznica le偶a艂a na g贸rzystym terenie wi臋c 艂atwo by艂o grasowa膰 bandom, ale by艂o to bardzo uci膮偶liwe dla mieszka艅c贸w. Bandy cz臋sto nachodzi艂y i domaga艂y si臋 broni my艣l膮c, 偶e jest ukryta w domu, poniewa偶 oboje, Maria i Jan pracowali wcze艣niej w fabryce broni. Bardzo cz臋sto musieli ucieka膰 i kry膰 si臋 przed bandami i przed niemcami. 脫wczesne 偶ycie przebiega艂o w ci膮g艂ym napi臋ciu i strachu. Zagro偶enie by艂o du偶e, pewnego razu podczas nag艂ej ucieczki zapomniano o najm艂odszym dziecku, Teofilu. Teofil by艂 bardzo spokojnym niemowlakiem, nie p艂aka艂, wi臋c nie zwraca艂 na siebie uwagi. Dlatego dopiero w drodze zorientowano si臋, 偶e wraz z dobytkiem pozosta艂 r贸wnie偶 malutki Teofil i trzeba by艂o wraca膰 po niego. Na szcz臋艣cie wszystko dobrze sko艅czy艂o si臋. Aby zazna膰 wi臋cej spokoju Maria uciek艂a z dzie膰mi do S艂awonii i tam zamieszka艂a wraz z dzie膰mi w wynaj臋tym mieszkaniu w miejscowo艣ci Orobica. Mieszka艂a tam do ko艅ca wojny. Po wojnie, w czerwcu 1946 roku, z m臋偶em i dzie膰mi przyjecha艂a do Polski.