Nazwisko Ginter mo偶emy na Pomorzu okre艣li膰 jako kociewskie i po艂udniowokaszubskie. Najwcze艣niejsze jego po艣wiadczenie historyczne spotykamy w 1680 r. w ksi臋gach 艂awniczych Ko艣cierzyny, potem w 1763 r. potwierdzone zosta艂o w ksi臋gach parafii Walichnowy w Tczewskiem. Dzi艣 znane jest na Kociewiu i po艂udniowych Kaszubach jako Ginter lub G眉nther. W Bytowskiem notuj膮 je przede wszystkim metrykalne ksi臋gi ko艣cielne parafii Ugoszcz pod Bytowem: w ksi臋dze chrzt贸w utrwaleni zostali Mathias Ginter et Margaritha w 1794 i 1797 r., w ksi臋dze 艣lub贸w zanotowana zosta艂a Eva Gynther de Studzienice 1798 r. i Mathias Ginter 1791 r. W Ksi臋dze Szkaplerza 艢wi臋tego jest 25 wpis贸w z lat 1778-1842 z tzw. Goch贸w i parafii Ugoszcz, tak偶e w formach m贸wionych, znanych mi z po艂udniowych Kaszub: Maryanna Introwa z Zapcenia 1778 r., Franciszek Inter z Mielna 1780 r., Pawe艂 Inter z Borowego M艂yna 1780 r., Ewa Gintrowa z Pr膮dzonki 1789 r., Macij Gynter z K艂膮czna 1790 r., Jan Inter ze Studzienic 1824 r., Laurencius Jentter 1827 (bez podania miejsca), Jozef Jinter 1842 r., Pawe艂 Intter 1842 r. Na Powi艣lu Gda艅skim notowany by艂 na pocz膮tku XIX w. Gintrowski, kt贸ry jest oczywi艣cie form膮 pochodn膮, utworzon膮 modelowo od nazwiska Ginter za pomoc膮 przyrostka -owski w celu „uszlachcenia” (tak nazywam d膮偶no艣膰 wielu rodzin pomorskich w XVII w. do posiadania nazwiska na -ski, kt贸re uchodzi艂o za szlacheckie i godno艣ciowo wy偶sze). „S艂ownik staropolskich nazw osobowych” notuje jeszcze formy Gunter, Ginter od 1312 r.; Guncerz od 1426 r.

鈥歋艂ownik nazwisk wsp贸艂cze艣nie w Polsce u偶ywanych鈥 podaje 2640 obywateli o nazwisku Ginter, z tego 235 w woj. gda艅skim, 343 w woj. bydgoskim, 37 w woj. elbl膮skim i 300 s艂upskim; 32 Ginther, z tego 8 w bydgoskim; 32 Ginther poza Pomorzem; 1 Gintar w legnickim; 11 Gunter poza Pomorzem; 66 Gunther, z tego 4 w gda艅skim; 10 Gynter, z tego 5 w bydgoskim, 5 wroc艂awskim; 99 Gintrowski, z tego 6 w gda艅skim; 125 Gintrowicz, z tego 3 w s艂upskim.

U Niemc贸w nazwa osobowa G眉nther, pisana te偶 G眉nter, Gunter, Gunther jest imieniem. W j臋zykach skandynawskich ma ta posta膰 brzmienie Gunar lub Gunnar. Jest to dwucz艂onowe imi臋 starogerma艅skie: w I cz艂onie tkwi staro-wysokoniemiecki rzeczownik gund lub gunt o znaczeniu „wojna”, a w cz艂onie II staro-wysokoniemiecki rzeczownik heri, odpowiadaj膮cy wsp贸艂czesnemu g贸rnoniemieckiemu Heer – „wojsko”. Tre艣ci zwi膮zane z wojn膮, waleczno艣ci膮, dzid膮, mieczem by艂y typowe dla germa艅skich imion. W tych imionach ujawnia si臋 wojowniczy charakter German贸w. Imi臋 Gunter, Gunther znane by艂o z „Pie艣ni o Nibelungach”, nosi艂 je te偶 艢wi臋ty Gunter z Dobrowody (Gutwasser) w X w., opat benedykty艅ski w Niemczech i na 艁u偶ycach.

Pomorskie nazwisko Ginter i zbli偶one warianty ortograficzne pochodz膮 zatem wprost od niemieckiego imienia. Doda膰 warto, 偶e w okresie okupacji by艂o to jedno z zalecanych imion przez w艂adze hitlerowskie (oczywi艣cie w pisowni G眉nther). Hitlerowcy bowiem d膮偶yli do odbudowania starogerma艅skiego imiennictwa tak偶e w艣r贸d okupowanych narod贸w. Mia艂 to by膰 jeden ze sposob贸w germanizacji ludno艣ci pomorskiej.

Nazwiska od imion s膮 cz臋stym zjawiskiem u r贸偶nych narod贸w europejskich. Tytu艂em przyk艂adu tylko poda膰 mo偶na polskie nazwiska: Gerhard, Dominik, Walter, Grzegorz, Wojciech od imion pe艂nych, a niezliczone s膮 nazwiska od imion zdrobnia艂ych i spieszczonych, cho膰by np. pochodz膮ce od imienia Pawe艂 nazwiska Pach, Pachnia, Pasz, Paszek, Pasz膮tka, Pac, Pacek i inne.

Edward Breza