[1. B膮d藕 systematyczny w zbieraniu danych]
Im wcze艣niej zacznie si臋 prowadzi膰 kartotek臋, stosowa膰 zestawienia cz膮stkowe, u偶ywa膰 komputera – tym lepiej. W przeciwnym wypadku utoniemy w masie informacji szybciej, ni偶 mo偶e si臋 nam wydawa膰. Wa偶ne jest te偶 sprecyzowanie blizszych i dalszych cel贸w, jakie sobie stawiamy, i zaplanowanie metod, jakimi zamierzamy je osi膮gn膮膰.

[2. Nie dowierzaj tradycji rodzinnej, herbarzom itp.]
Ka偶da informacja musi by膰 zweryfikowana i potwierdzona przez 藕r贸d艂a. Niekt贸re publikacje genealogiczne s膮 bardzo rzetelne, inne 艣rednie, a jeszcze inne ca艂kowicie ba艂amutne – trzeba nauczy膰 si臋 je odr贸偶nia膰. G艂贸wnym wyznacznikiem jest cytowanie 藕r贸de艂, ale i to mo偶e by膰 zwodnicze.

[3. Traktuj 藕r贸d艂a z umiarkowanym zaufaniem]
Najbardziej wiarygodne s膮 informacje z czasu i miejsca wydarzenia, a wi臋c metryki ko艣cielne i USC lub Biblie rodzinn, odnotowuj膮ce to wydarzenie, ksi臋gi s膮dowe, itd. Informacje o wieku podawane w mtryce 艣lubu lub zgonu mog膮 r贸偶ni膰 si臋 o kilka, a nawet kilkana艣cie lat od prawdziwego. Informacje o przodkach dalszych niz pradziad nie zawsze s膮 prawdziwe, cho膰 mog膮 na takie wygl膮da膰.

[4. Nie szukaj od ty艂u]
Stosowanie metody retrogresywnej, czyli cofania sie wstecz pokolenie po pokoleniu, zaoszcz臋dzi wiele czasu i pracy. Z regu艂y rozpoczynanie poszukiwa艅 od domniemanego przodka wymienionego w herbarzu prowadzi donik膮d.

[5. Nie uszlachcaj swojej rodziny na si艂臋]
Prawdziwego genealoga interesuje tylko odtworzenie rzeczywistych dziej贸w swej rodziny – jakakolwiek by ona nie by艂a. Je偶eli koniecznie chcesz mie膰 herb, to mo偶esz go sam zaprojektowa膰, pamietaj膮c, 偶e powinien by膰 zgodny z kanonami heraldyki i r贸偶ny od juz istniej膮cych polskich herb贸w.

[6. Stosuj konwencje genealogiczne]
Tablice genealogiczne, symbole i standardowa numeracja os贸b, zosta艂y wymy艣lone dla u艂atwienia komunikowania si臋 genealog贸w. Lepiej jest zapozna膰 si臋 z nimi niz wymy艣la膰 w艂asne systemy, nawet gdyby wydawa艂y si臋 lepsze i wygodniejsze.

[7. Podawaj 藕r贸d艂o ka偶dej informacji i argumentacj臋 hipotez]
Hipoteza musi zosta膰 hipotez膮, a fakt faktem. Niekt贸re hipotezy s膮 bardziej prawdopodobne od innych, ale mog膮 r贸wnie偶 zosta膰 obalone. Osoby korzystaj膮ce z twojego opracowania musz膮 wiedzie膰 dlaczego tak, a nie inaczej, powi膮za艂e艣 osoby o niepewnym pokrewie艅stwie – mog膮 mie膰 nieznane ci informacje, rzucaj膮ce nowe 艣wat艂o na spraw臋.

[8. Pami臋taj, 偶e akta archiwalne i zbiory biblioteczne musz膮 s艂u偶y膰 nast臋pnym pokoleniom]
Zar贸wno oryginalne akta czy dokumenty, jak i ksia偶ni (nie tylko rzadkie !) traktowa膰 trzeba z najdalej posuni臋t膮 delikatno艣ci膮 i ostro偶no艣ci膮. Wiele z nich liczy sobie kilkaset lat, a przetrwa膰 musz膮 jeszcze co najmniej drugie tyle. Minione wojny i zak臋ty historii dokona艂y ju偶 wystarczajacego spustoszenia w polskich zbiorach.

[9. Zastan贸w si臋 czasem, czy mo偶esz zrobi膰 co艣, co b臋dzie s艂u偶y艂o innym genealogom]
Zorganizowany, spo艂eczny wysi艂ek grupy genealog贸w prowadz膮cy do opracowana inwentarzy czy indeks贸w do materia艂贸w archiwalnych, mo偶e znacznie upro艣ci膰 ich dalsze poszukiwania. Wbrew pozorom nie s膮 to zadania trudne, a korzy艣ci z nich p艂yn膮ce s膮 nieprawdopodobnie du偶e.

[10. Udostepniaj rezultaty swojej pracy innym]
Wymiana informacji genealogicznych jest zawsze korzystna dla obu stron. Wysy艂ajac egzemplarze swojego opracowania do cz艂onk贸w rodziny pamietaj o przekazaniu kilku egzemplarzy do bibliotek, a szczeg贸lnie do biblioteki Towarzystwa Genealogiczno-Heraldycznego w Poznaniu.

藕r贸d艂o:聽 Rafa艂 T. Prinke: Poradnik genealoga amatora, Warszawa 1992